معرفت را چه کردید؟
شهر ما که چراغانی شدوبوستانمان سرشار زبوی گل نمیدانم جاماندگان چه می خواهند هنوز!که هرچه بود فضل است از پی دیروز وفردایشان چیزی نیست به جز هیچ!(.................)
خلاصه کنم.هرکه را به دیار معرفت راه دادیم به دنبال دنیا بود وبا خدا کاری نداشت چه شبهایی که به سجده افتادیم و سجاده سیراب نورت شد اما سرهامان سودای مال و منال داشت ناقوس ها را به صدا انداخته اند مرا با آن مغرورهای همیشه ناراضی کاری نیست باطلها چه دل خوش کرده اند غفلت به خدا کرده اند همه به ظاهر زیبا و به باطن رسوای روزگارند اما در شهر معرفت از هر نسل وهر ریشه وقبیله
جز رهایی ندارند و ریشه دلدار یار می برند.
من که تا رسوای روزگار نشده ام تسلیم می شوم که نه دین محکمی دارم ونه آبرویی که از عجل آدمی را گریزی نیست هرچه قفل به در خانه زدم بشکست عشق جاویدان من ایران من نیست به جز اندیشه تو درجان من.
سرفرازی ام به آن است که ازنسل کاوه آهنگرم سربلندم ای ایرانم مرا با آنان که رهایت کردند کاری نیست هرچه دارم از توست پدرومادرم خاک توست ایران پس بد به حال دشمنی که جرات حمله به حریم پاکت را به دل راه دهد سرمشق را از مقاومان آموخته ام.
